Palawan

We hoorden al dat in Nederland de afgelopen week de mussen van het dak vielen van de hitte. Dat was in principe ook het weer dat we besteld hadden voor onze week op Palawan, zodat we liggend op het strand met een cocktail in de hand onze inmiddels weer melkwitte lichamen van enige kleur konden voorzien. Dat is een klein beetje tegengevallen. We hebben de hele week onafgebroken in de regen gezeten en ik denk echt dat er hier in zeven dagen meer gevallen is dan in Nederland de afgelopen vijf maanden! Ons hoor je verder niet klagen, want als de Chinese Ambassadeur in Hanoi wél z'n dag had gehad toen we 4 weken geleden een Chinees visum aanvroegen, dan hadden we nu mogelijk onder de Chinese muur gelegen.

Toen we vorige week aankwamen hebben we de eerste dag een brommer (ik een kleine, Marijn een groter exemplaar) gehuurd en hebben we wat rondgereden. Dit smaakte naar meer en 's avonds zijn we dan ook op zoek gegaan naar een auto waar we een paar dagen mee over het eiland zouden kunnen touren. Na een hele avond zoeken ontmoetten we een zekere Edgar die ons na lang aandringen en keihard onderhandelen voor een scherp prijsje zijn 'Isuzu' 4WD (ja Rick, de Toyota Landcruiser is zoooo 2007!) toevertrouwde. Deze zag er 's avonds in het donker enorm strak en decadent uit, maar toen we 'm de volgende dag op kwamen halen bleek ie toch al wel een klein beetje zijn beste tijd te hebben gehad. Zonder achterlichten, linker buitenspiegel en goed werkende ruitenwissers, maar met op zeker vier plaatsen lekkage en een versnellingsbak die kuren vertoonde, vertrokken we vol goede moed richting het Noorden. Eerst natuurlijk wel nog even gestopt om een doos met 12 dunkin' donuts te halen, een goede voorbereiding is immers heel belangrijk.

Na een dagje rijden kwamen we aan in Sabang, waar 8th worldwonder nummer 357 op ons lag te wachten. Dit keer was het de langst navigeerbare ondergrondse rivier (heb ik niet zelf bedacht) ter wereld. Vooral donker, heel veel vleermuizen, maar wel mooi. De volgende dag naar een mangrovebos gelopen, waar we werden opgewacht door een wel heel enthousiaste tourguide, 'lady mangrove'. Na een speciale hoed te hebben ontvangen ('my own design'), hebben we een  heel regenachtig boottochtje gemaakt door het woud, waarbij lady mangrove ons van alle 'unieke en onmisbare' achtergrondinformatie voorzag. Klap op de vuurpeil was de tweestemmige uitvoering door Mister en Lady mangrove van de door henzelf geschreven Mangrovesong! In een woord: geniaal.

De dagen erna zijn we verder gereden in de door ons steeds meer geliefde auto. De wegen waren al niet te best en dit was door de regen niet beter geworden, maar de hobbelweggetjes die in Cambodja nog zo rugverwoestend waren, zijn stukken leuker als je zelf achter het stuur zit! Wonder boven wonder kwamen we na twee dagen in El Nido - helemaal in het Noorden van Palawan - aan. Wat we daar aantroffen was niet echt fraai. Drie tyfonen hadden het stadje volledig doen overstromen en in de straten stond een meter water (waar we uiteraard wel lekker doorheen konden gassen met onze mastertruck). Net toen we ons af wilden vragen wat we nu moesten doen, kwam onze redder in nood aanhuppelen: Alfred.
'Hello! You have a car and I have a boat. Lets have a drink!'

En zo geschiedde. De flaboyante 65-jarige Oostenrijker vertelde ons dat hij 20 jaar geleden zijn eigen eiland gekocht had, waar hij nu ieder jaar vier maanden op doorbrengt 'for study purposes'. Wat voor studie is ons nog steeds niet duidelijk, iets met zonne-energie, maar hij is in de regel drukker met het instrueren van zijn personeel en het onderhouden van het huis.
Zijn bus was kapot en hij zat dus vast in El Nido. Als wij hem verder wilden brengen naar zijn boot dan nodigde hij ons graag uit om een paar dagen te komen logeren ('it's like paradise, but better!). Dat wilden we wel! Na ook nog twee lokale vrouwen en een kind voor ee lift in de auto te hebben geladen, vertrokken we. Aangekomen bij de boot drong Alfred erop aan dat we eerst nog eventjes wat dronken. 40 minuten en een fles rum later zaten we - inmiddels behoorlijk aangeschoten - in de boot. Bij aankomst bleek dat onze nieuwe Weense vriend niets teveel had gezegd. Hij had een simpel, maar prachtig huis op een eiland, precies zoals je het je op dit moment waarschijnlijk achter je computer inbeeldt: wit strand, helder blauwe zee, palmbomen en een prachtig uitzicht.

Alfred bleek een nog grotere eppo dan we in eerste instantie al dachten. Tijdens het avondeten stond hij ineens op en haalde zijn trompet tevoorschijn, waarop hij 'Tulpen uit Amsterdam' begon te spelen, begeleidt door zijn blaffende hond Apollo. We zijn twee dagen gebleven en het was echt een fatastische belevenis. De hele dag door kwam meneer met rum-cola's aanzetten ('I am not an alcaholist, but I like a good drink.' - Juist) en vertelde hij de mooiste verhalen over waar hij allemaal geweest was (overal). Tussendoor kookte hij voor ons de meest heerlijke maaltijden (kreeft, biefstuk, etc.) of ging hij even zwemmen met zijn aap (ja u leest het goed). Het enige nadeel aan ons verblijf is dat we niet met onze billen bloot melk uit een cocosnoot hebben gedroken en vanzelf rood zijn geworden, omdat het natuurlijk wel gewoon regende. Dat deerde verder niet, want we zaten op een 'ONBEWOOND EIEIEILAAAND'!

Na twee dagen namen we met een zeer voldaan gevoel afscheid van onze nieuwe vriend en vertrokken we met de auto richting zuiden. Ook in de twee volgende dagen vertoonde deze geen enkel gebrek (afgezien de 'natte hondenlucht' die de lekkages in combinatie met onze vuile was veroorzaaktten). Net op het moment dat ik wil toegeven dat het me verbaast dat de auto het heeft volgehouden, krijgen we toch nog een klapband, 30 kilometer voor de eindbestemming. Kwam eigenlijk wel goed uit, want we hadden allebei al een tijdje niet meer gekrikt.

In Puerto Princessa hebben we - na het inleveren van de auto - een erg kort nachtje gehad. We hadden voor de volgende dag een ticket voor de ferry naar Manila gekocht en er was ons verteld dat we om 6.00 's ochtends aawezig moesten zijn. Toen we aankwamen bij de pier bleek dat er sprake was van een klein misverstandje en dat we vanwege onrustige zee pas om 16.00 zouden vertrekken. Begon dus lekker. De eerste nacht zijn we heel gezellig doorgekomen met een flesje rum, 7 flesjes cola en 6 blikjes bier ('Ik heb het idee dat ik al best wel dronken ben, maar dat is natuurlijk gewoon de boot die op en neer deint'). De volgende middag komt Marijn aanlopen met het verhaal dat de boot geëvacueerd wordt. Overal lopen mensen met reddingsvesten rond, maar nergens is sprake van paniek. Blijkt dat sommige mensen er halverwege af moeten en dat deze midden op zee geruild worden met mensen die vandaar mee naar Manilla willen. Als we vragen waar we dan precies zitten, komen we erachter dat we enorm omgevaren zijn en dat we pas op de helft zitten. AI! Heel veel films en gratis maaltijden later zijn we na 10 uur wachten voor de boot en 38 uur op de boot  vanochtend in Manila aangekomen. Eerst maar even een wasje gedaan (was ook al weer 2 weken geleden) en gedoucht (was ook al weer 3 dagen geleden). En over twee dagen naar Hong Kong!